kwi 2008

Jutro wyruszamy dalej. Niepewność dopiero przed nami. Wolny czas poświeciliśmy na zwiedzanie. Wbrew pozorom wielu chińczyków , zwłaszcza Chinki opanowały język angielski i ciągle jesteśmy nagabywani rożnymi propozycjami. W Hostelu jest standardowe ostrzeżenie. Proponowana jest darmowa herbata, wycieczka lub sprzedaż prac malarskich, następnie podana jest cena z księżyca i straszenie policją. Dlatego nie wchodzimy w żadne układy.
Ludzie w Pekinie nie widzą słońca. Cały dzień to potężny smog, przez który przedziera się słonce. Po tym ze jest poznajemy bo jest ciepło. Jadąc do Chin Edek opowiadał , że pewna Chinka mieszka w Polsce i wszystko jej sie podoba , nawet niebo bo są chmury. Strasznie go wyśmiałem wtedy, teraz widzę że mówiła prawdę, tu nie ma chmur tylko szare zaciągnięte niebo. Chińczycy stosują się do zasad i nie plują już na ulicy, przyłapani na tym czują zażenowanie, to widać, przecież dyrektywy nie pozwalają. Wszędzie pełno policji. Do cudzoziemców odnoszą się z obojętnością, swoich kontrolują.
Mieszkamy w fajowym hostelu w centrum miasta, prawie że apartament. Chińczycy to szalenie uprzejmi ludzi, pani recepcjonistka osobiście wyszła przed hostel by zobaczyć nasze rowery.Oczywiście rzuciliśmy wszytko i od razu na miasto. Po krótkim błądzeniu dotarliśmy do placu Tienanmen.

Na placu fotka z towarzyszem Mao w otoczeniu mnóstwa policjantów. Potem spacer ulicami gwarnego Pekinu, wszędzie budki z jedzeniem tylko nie wiadomo co kupić.
Na drugi dzień ruszyliśmy w zakazane miasto. Zadeptane tysiącem chińczyków, ale bardzo mi się podobało.
Wieczorem opanowałem w końcu supermarket i pociągnąłem piwa, nawet niezłe. Przedtem poszliśmy do chińskiej knajpy coś zjeść. były obrazki więc z zamówieniem nie było problemów. Jedzenie mi niestety nie smakuje więc nie wiem jak to dalej będzie.
Na drugi dzień zwiedzanie Świątyni Nieba, też niezłe miejsce. potem uderzyłem do Mac Donalda, na normalne żarcie. to co oni tu normalnie jedzą nie nadaje się do niczego.

Wieczorem na plac Tieanmen zrobić nocne fotki. Znowu zaczepiają rykszarze, sprzedawcy map i folderów, ale niezbyt natrętnie. W nocy tłum na ulicach, wszystko oświetlone. Ale wystarczy przejść parę uliczek dalej i znajdziemy tak zwane Hutongi, dzielnice małych sklejonych ze sobą domków, gdzie w okropnych warunkach żyją ludzie. Te dzielnice obecnie w centrum sa wyburzane i przez 24 h na dobę są budowane nowe hotele.

Jesteśmy już spakowani. popijam piwko i pisze ten tekst.

Mam trudności żeby się spakować ale jakoś to będzie . jutro 1 maj i możemy mieć kłopoty z wyjazdem


Rozmawiałem w barze z Chinką podającą piwo. Ogląda polskie seriale i bardzo jej się podobają. Edek ograł w ping ponga miejscowych wiec mamy szacunek.
Pozdrowienia.

W pełnym ekwipunku spotkaliśmy sie z Edkiem na dworcu w Zabrzu w poniedziałek rano.
Nadjechał ekspres który miał nas ponieść w wir wydarzeń. Prawie 50 kg bagażu
w nieporęcznych pakunkach znikło wniesione do pociągu. Część ulokowaliśmy w przejściu, nie weszło by do
przedziału. W Warszawie przesiadka na pociąg do Moskwy Pomógł nam bagazowy za 10 złotych bo Edek nie jest
w stanie w pojedynkę zabrać się za jednym razem z bagażami. Nasz wagon zupełnie pusty
Pomimo tego konduktor zaproponował wykupienie biletu jak chcieliśmy położyć rower na wolne łózko, taka
polska gościnność, oczywiście odmówiliśmy i jakoś się pomieściliśmy w kuszetce.
Ruszyliśmy, po prawie 3 godzinach postoju na granicy białoruskiej, na wymianę podwozi dotarliśmy do
Moskwy. Otoczył na tłum bagażowych i ofert na podwiezienie na dworzec Jarosławski. Edek zaczyna
pertraktować. Tu pierwszy Zonk wyprawy. Daliśmy się nabrać na bagażowego. Po moim pytaniu - pokazał - pisało 115 rubli , więc załadowałem paczki.
Po przewiezieniu 300m zażądał 1000 rubli. Okazało się że tyle było od sztuki - ale o tym nie powiedział a
ja nie doczytałem. Nasi bagażowi to niewinne baranki przy nich.
Tak więc ostrzegam wszystkich przed draniami z Moskwy, którzy polują na biednych turystów.
Za transport musieliśmy dać 800 rubli tak więc trochę kasy na starcie poszło. Edek na to konto jak zwykle
przez dwa dni nie jadł obiadu, żeby trochę odrobić.
Na Jarosławski znowu bagażowi ale sam odniosłem bagaże do przechowalni, kolejne 200 rubli.
Potem do metra, były kłopoty z wejściem przez brami ( bo u nas nie ma metra ), ale za chwile maszerujemy
po Placu Czerwonym.
Robimy pełno fotek , potem jemy tanie pierogi.Trochę poczekaliśmy sobie na dworcu i wsiadamy do pociągu,
omijając bagażowych.

W calym wagonie 18 osób, my we dwójkę w przedziale cale szczęście. Tym razem kładziemy je na wolne łózka
i chińska załoga nie ma nic przeciwko temu.
Przed wejściem do pociągu podjechał bagażowy z 4 plecakami 4 anglików . Przewiózł to 200m i zażądał 3000
po tysiąc od każdego , jednemu odpuścił. Jakbyście widzieli ich miny i niewinne miny oprawców - bagażowych
Jeszcze raz ostrzegam.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
śpimy , jemy i śpimy. Czas leci Edek opowiada że tym pociągiem w 1964 na Olimpiadę w Tokio jechali nasi
olimpijczycy. my też jedziemy na małą olimpiadę którą sobie sami zorganizowaliśmy. Historia zatacza
kolo.
Nasz wagon stal się centrum rozrywki. Na jednym z przedziałów zawisła kartka, Irish PUB Open 24 h
Mongolia to ciągła pustynia - po drodze nie było ani jednej rzeczki. Na tym wyschniętym pustkowiu wypasają
krowy które raczej przypominają psy pasterskie bo chodzą w rożnych kierunkach. Znalezienie kępki trawy w tych
warunkach, przypomina znalezienie grzyba w lesie
Na granicy z Mongolią staliśmy 3 godziny i nastąpiła pelna integracja z miejscowa ludnością
Bajkał o tej porze roku skuty lodem. Syberia szara, smutna, zaśmiecona tylko cmentarze kolorowe, tak dla
kontrastu.
W Pekinie na dworcu składamy rowery. Pompuje kolo i pęka dętka. Muszę wymieniać. Wzbudzamy ogólne
zaciekawienie, pakujemy się i wybieramy na miasto. Gps niestety nie prowadzi do celu . Kręcimy się po
mieście wśród tłumu rowerzystów. Nikt nas jednak nie zaczepia i jest spoko. Rowerzyści mają wydzielone
pasy 10 m szerokości. W pociągu wpadłem na pomysł by konduktor napisał mi nasz adres po chińsku i to nas
uratowało pokazaliśmy kartkę i dotarliśmy na miejsce. Mił Hostel , miła obsługa, cudowny pokój.
Rozpakowujemy się i udajemy na miasto. Po krótkich zawirowaniach , docieramy na Plac Tien an Main i robimy fotki z Moa. Walczyłem również z bankomatem i poddałem sie. Kurcze bez kasy. Jednak drugie podejście bingo. Na ulicach duży ruch , panuje smog odczuwalny nawet bardzo. Pełno policji i zauważalni turyści. Pełno barów z jedzeniem nie wiadomo co kupic. pałeczkami już jadłem w pociągu bo chiński wars dołączony od granicy z Mongolia oferował dwa posiłki dziennie za darmo. Po perypetiach zakupiliśmy kartki i Edek je teraz wypełnia a ja pisze na komputerze. Jak na razie jest fajnie
Pozdrawiam rodzinę że pozwoliła mi zrealizować moje marzenia, Janka i Waldka którzy zaszczepili mnie pasją podróżowania i wszystkich tych ktorzy trzymają za mnie kciuki.

W końcu w niedziele o 22 jestem spakowany. Zakupiłem plecak na żywność, bo nie można się pomieścić.
Myślę,że mam wszystko, chociaż rano muszę jeszcze kupić zeszyt na notatki.

Zobrazowałem wysokościowo naszą trasę przez Chiny. Niezłe górki, będzie ciekawiej, klocki rozgrzane do czerwoności. Jak wygenerowałem ten diagram, trochę mnie ścięło. Damy radę, przecież nikt nie mówił, że będzie lekko!.

kwiecień 18, 2008

Pakowanie w toku.

Edek jak zwykle na szpicy:

" Cześć. Jak tam pakowanie ? Mnie rower do sakwy nie wszedł. Musiałbym odkręcić kierownicę. Rower zapakowałem w czarną folię a do sakwy dałem koła od roweru oraz 4 torby rowerowe. Piątą biorę jako bagaż podręczny. Waga bagażu bez roweru - 37 kg. W tym również apteczka. Pozdrawiam - hej."

Ja mam większą ramę i rower wchodzi bez problemów, nawet koła po spuszczeniu powietrza mieszczą się do bocznych kieszeniach. Więc Edek coś przekombinował. Spakowany jestem w 67,5 % - jutro podam wagę ekwipunku.